Mag-smile ka naman jan sir!

May professor kami nung first year college, prof namin siya sa Philippine Constitution. Tuwang-tuwa ako sa istilo niya magturo. Malinaw siya mag-hayag ng mga facts at maganda siya magsulat. Eh bihira yon sa prof di ba?

Mas challenging basahin sa board ang sulat nila, mas natutuwa pa ata sila kasi, nate-test nila kung sino talaga ang nag-eeffort na magtake-down notes ng mga tamang salitang nakapaskil.

Si Sir na hanggang ngayon naka-wowee deguzan hairstyle ay isa sa mga gurong hindi ko din makaklimutan. Sa klase niya libreng makipag-debatehan tungkol kela Andres Bonifacio at sa poging pogi kong idol na si Rizal.

In fact, dun kami nagkaron ng 'konek' ng kaibigan ko, (pinagkakamalan nga pala kaming lesbiana) kasi pagkatapos niya mag-recite, si Repato naman ang tatayo.

Noong nag-birthday siya, sinurprise siya ng klase namin.. nagsulat sila ng malaking 'HAPPY BIRTHDAY SIR' sa harap.

Pagpasok niya, napatingin lang siya.. tapos with garfield eyes.. 'Thank you'. Walang expression ah! As in wala!

'Sir! di niyo po ba na-appreciate? Wag na tayo mag-klase pahinga muna kayo.. pagod na pagod po ata kayo.' Kinantahan pa nga ata siya ng 'Ikaw, na ata ang pinakamagandang lalake sa mundo...lalalala'.

Siyempre, segway para makatakas sa lecture. Di siya pumayag, binura niya lang yung nakasulat sa harap at sinulat ang 'topic for the day'. Ayun, nalungkot lahat. FAIL mapangiti si pogi eh.

Nung fourth year kami, naging prof ulit namin siya sa Rizal. Eh ano pa nga ba? Mas nainlove ako kay Rizal. Ganun pa din, isa ako sa masugid niyang taga-recite. (Pambawi, kasi late ako lagi)

Noong isang beses, tapos na klase namin, kaso hinihintay namin yung tropa naming pasaway kasi tinawag siya sa office... Nakita namin si sir, eh di kami naman si corteous. "Goodafternoon sir!", nagreply naman siya ng "Goodafternoon ladies". Garfield faced padin.

Ang tagal ni tropa, eh napansin ko, wala pa yung mga studyante sa loob ng classroom... Kumatok ako..
"Sir, pwede po kami maki-sit in? behave po kai promise."
Sabi niya..
"O? talaga? sige"

Parang di ata siya makapaniwalang.. may gustong mag-sit-in sa klase niya. Eh hello si Rizal the pogi ang topic. Kahit ilang beses pa yan. Oks lang sakin!

Ayan na hinatak ko yung dalawa ko pang friends. 'Tara!! minsan lang oh!', 'Di ba nakakahiya?'. 'Wow, chic! Tara naaa!'. Ayun..

Walang nagre-recite sa klase.. at! Walang nakaupo sa harap! Kami pang nakiki-sit-in ang nasa harap.
AHHH!! ayaw niyo mag-recite ah!

Recite ako!

ANAK NG TIPAKLONG!!! Nag-smile si sir!!!

FIRST TIME EVAHH!!

FULFILLMENT!!! Napangiti namin siya!

Mga ilang minuto ang nakalipas.. nagtext na yung tropa namin. Hinahanap na kami..
Eh di nagpa-alam na kami kay Sir. Tas sabi niya 'Thank you'. WOW! Damang-dama namin!
Paglabas namin.. sabi ng tropa namin.. "Ano ginagawa niyo sa loob? Bakit nag-Ririzal ulit kayo?"

Proud kaming sabihin na..
"Loko! NAPANGITI namin si sir!"

Alam niyo yung reaction niya (nung tropa).. kulang naman sabihin niya.
"Ay, bakit? Crush niyo si sir?"

----
Iba lang yung feeling pag may napapngiti kang tao. Sarap sa feeling.

Margarette

Anak ng tipaklong!! Ang cute ng pamangkin ko talagaaa!!

Ang Pangalan niya ay MARGARETTE RINOA
Ang tawag ko sakanya Meg
Ang tawag ng lolo niya sakanya Buretret

Kahit ano pang tawag sakanya, aminin na natin na cute talaga siya! Mukha ngang Koreana ee.. Pero, pinay po siya.. at pamangkin ko siya.

Siya syung tipo ng bata na  pag nakita mong ngumiti at tumawa sayo.. Erase na lahat ng pagod at worries mo.

Sa kasalukuyan, siya ang definition ng innocence, happiness and simplicity sa akin. Napaka-simpleng buhay.. ma-karga lang ni mommy, solb na.

Makakita lang ng bote ng Gerber, alam na! FOODTIME! Hahahaha! Ang sweet niya sobra. Siya ang anghel ng pamilya.

Mag iisang taon na siya sa susunod na buwan. Ang unang apo ng pamilya ay isang taon na! Excited lahat! Lalao na ang lolo't lola. Di mapakali kung san bibili ng damit! Wapakels na sa presyo ee, basta kay Margarette, lahat! Kaya!

Nakakatakot nga lang.. baka biglang maging spoiled to, katulad ng pag-spoil sa huling unica hija bago siya dumating.

Pero, hindi yan. Lord! Kayo na bahala, hehe.

Madaming pagababago sa pamilya nang dumating si Margarette.
Anjan na yung magliligpit kami ng bahay pag dadating siya..
Lilinisin ang bawat sulok, kulang nalang i-sterilize ang buong bahay.

Namememorize namin ang favorite songs niya. Alam niyo yung 'Three Special Steps' ni Agent Oso? Memorize namin yun! Kaming tatlo magkakapatid, sasayaw ng sabay sabay, mapatawa lang siya o mapatahan lang sa pagiyak.

Isa pang patok yung 'Hotdog Dance' ng tropa ni Mickey Mouse! HAAHAHA! Ang cute cute niya!
At! napapasayaw niya kami ah! Exclusive entertainers kami ni Margarette, ang bayad.. tumawa lang siya.

Minsan nagkasakit siya, at labas-pasok sa ospital... lungkot na lungkot kaming lahat. Di na ako sumasama sa ospital kasi ayokong makita yung pag-injection sa kanya.. Si mommy din, lungkot na lungkot lalo. Kaya isang araw...

Mommy: Tara, rosary tayo para kay Margarette
Kuyas and me: Okay po.

GANUN! Basta may 'Para kay Margarette'. Umu-okay ang lahat. Eh kami pa naman si tamad mag-rosary. Pero nung time na yun, heartlfelt talaga ang bawat Hail Mary..

Nakakatuwa ang mga baong saya samin.

Super cute pa!

Kaya naman na-conclude na namin ng isa kong kapatid na...

Nakakapressure magka-anak.. ang cute ni Meg e.
HAHAHAHAHA!! Totoo!